Zoeken in deze blog

11 september 2007

De Ambtelijke Angst Cultuur

Naar aanleiding van onze berichtgeving over de benoeming en benoemingsprocedure van de nieuwe directeur c.q. Algemeen Rijksarchivaris Nationaal Archief op Het Archiefforum hebben we bij de redactie veel reacties gehad. Per email, brief of telefoon.
Tot op heden telde ik slechts drie Nederlandse archivarissen die het lef hadden om in het openbaar te reageren, de rest hield de kaken op elkaar of schreef ons. Ze waren boos, teleurgesteld in de slappe houding van hun beroepsvereniging (KVAN) - "daarom heb ik mijn lidmaatschap jaren geleden al opgezegd" - en/of voelde zich door m.n. de uitspraken van de directeur-generaal Cultuur en Media van het Ministerie van OCW gekleineerd in hun beroepseer.
Maar het in het openbaar hun frustraties uiten doen ze niet. "Jij kunt dat beter, want je zit in een onafhankelijk positie". "Als ambtenaar is het moeilijk voor mij om in het openbaar te reageren, daarom schrijf ik jou maar"..........

Soms gebruik in mijn berichten op Het Archiefforum wat stevige termen, zoals in dit geval matennaaijer en loser voor de Algemeen Rijksarchivaris ai per 1 januari 2008 Paul Brood. Het spreekwoord Haastige lui zijn geen verraders is hierop van toepassing. Je verwacht dat er dan wel een reactie van komt. Schande over mijn woorden in de achterkamertjes en koffiekamers, maar buiten zijn goede collega archivaris Henny van Schie, hield de rest zijn mond dicht in het openbaar. (H)eerlijk collegiaal (su6 Paul), bang voor hun carrière, of.....................

de ambtelijke angst cultuur!! Angst voor hun leiding met name. Wat voor managers zijn dat, die hun werknemers (voor mij collega's) angst inboezemen. Zelfs de huidige Algemeen Rijksarchivaris en Directeur Nationaal Archief laat niets van zich horen. Of heeft hij meegewerkt aan de benoeming van zijn opvolger(s) en is hij het geschrokken van de heftige reacties? Hoe denkt hij er over, of komt hij niet verder dan een dooddoener als 'ik wil/kan mijn opvolger(s) niet voor de voeten lopen'.

En natuurlijk begrijp ik dat je niet alles kunt of mag zeggen, maar de lat bij deze makke schapen ligt erg laag bij de grond. Je hoeft er niet voor te springen.

Hoe anders is dat bijvoorbeeld bij het Nationaal Archief in Amerika (NARA): archivarissen daar durven de strijd in allerlei media aan te gaan met politici (bijv. Dick Cheney), departementen, andere overheidsinstellingen en elkaar. Ze zijn standvastig, hebben beroepseer en (archief) principes en houden zich aan de ruimte die de wet hun geeft.

Ik heb het in dit geval, hier in Nederland, niet over klokkenluiders, maar over ambtenaren die hun mening niet durven te geven. De voor hun vak staan en vechten tegen uitholling van dat specialisme., die zijn waarde historisch meer dan bewezen heeft.

Het is goed dat er een proef komt voor en anoniem melden van allerlei misstanden bij de overheid. Uit het persbericht van het Ministerie begrijp ik dat deze proef ook voor ambtenaren is bedoeld, zoals boven beschreven. Een goede zaak is nu mijn ervaring.
Ik hoop dat Martin Berendse iets aan die angst cultuur gaat doen bij het Nationaal Archief.
Hij wordt dus geen directeur, maar makke 'schapenhoeder' en inderdaad heb je daar heen archiefdiploma voor nodig.

Een zware teleurstelling heeft zich over mij meester gemaakt.

Geen opmerkingen: